โปรดส่งใครมา(ให้)ผมที

อากาศอันอบอ้าวเมื่อสองสามวันก่อนหมดไปในพริบตาหลังจากฝนห่าใหญ่ได้เทลงมาเมื่อวันก่อน

สายฝนแม้จะทำให้เปียกปอน แต่การได้ใช้ชีวิตอยู่ใต้เม็ดฝนที่โปรยปราย มันก็ยังดีกว่าการยืนหยัดสู้แสงอาทิตย์ที่ผาดเผา

เสียงเพลงที่คุ้นเคยดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีก ผมตัดสินใจกดหยุดเสียงเพลงนั้นเสีย ทันใด เสียงปลายสายก็ดังสวนขึ้นมา

หนุ่ม พรุ่งนี้มีธุระอะไรรึเปล่า

ไม่มีพี่ มีไรเหรอ

พี่ขอเปลี่ยนไปเข้าเช้าได้เปล่า

ก็ได้พี่ ตามสบาย ผมไม่มีนัดอะไรอยู่แล้ว

กลับถึงบ้านถึงจะนึกขึ้นได้ว่า พรุ่งนี้เย็นลิเวอร์พูลจะเตะกับแมนฯยูฯ

พลาดมหันต์ แต่เปลี่ยนไปแล้วแก้ไขอะไรไม่ได้ ก็ต้องยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง

ข้ามมาที่จันทร์ สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ซาเม็ดตั้งแต่วันก่อน

วันหยุดที่เวียนมาบรรจบ ไม่ได้ตั้งใจนอนเหมือนทุกวัน แต่ตั้งใจตื่นมาเพราะรอคอยที่จะได้กลับไปเยือนเกาะยาวอีกครั้ง  

ฟ้าเช้านี้ยังคงขมุกขมัวไปด้วยเมฆฝน อาการสองจิตสองใจว่าจะไปหรือไม่ไปเริ่มก่อตัว

อาบน้ำนั่งดูทีวี ข่าวตอนเช้าวันนี้มีอะไรนอกเหนือไปจากแพนด้า การพ่ายแพ้อันย่อยยับของพลพรรคผีแดง(แอบสะใจอย่างยิ่ง)กับการประชุมระดับสุดยอดที่หัวหิน 

แสงอาทิตย์เริ่มสาดเข้ามาในห้องให้อุ่นใจ

เกาะยาว วันนี้ผมจะไปเยือนมันอีกครั้ง 

เก็บข้าวของบึ่งรถไปท่าเรือในทันที

เรือแล่นออกไปข้างหน้า ทิ้งรอยไว้เพียงคลื่นแตกฟองสีขาวเป็นทางยาวด้านหลัง ทะเลเรียบราวกระจก

ไม่มีแม้วี่แววให้เห็นว่ามรสุมเพิ่งจะผ่านพ้นไป

หลายเดือนแล้วที่จากเกาะยาวมา นับย้อนไป หนึ่งตุลาปีที่แล้วผมเก็บข้าวของมาอยู่เกาะยาว

ตอนนั้นชีวิตมีสุข มีคนรักมาส่ง แต่ไม่กี่เดือนให้หลัง ห้ามกราคมผมเก็บข้าวของขึ้นฝั่ง ทิ้งเกาะยาวไว้เบื้องหลัง

ผมพกความสุขลงไปเกาะยาว แต่วันนั้นผมลืมความสุขทิ้งไว้ที่เกาะยาว กลับมาพร้อมใจที่ว้าวุ่น

และนับแต่นั้น ผมยังคงถวิลหาความสุขเก่าๆบนเกาะยาวอยู่เสมอ

กลับไปคราวนี้ผมตั้งใจไปตามเก็บความสุขใส่กระเป๋าพกพากลับมาเป็นของผมอีกครั้ง

บังมารอรับที่ท่าเรือเหมือนเคย  แต่คราวนี้มีเพียงผมที่เป็นผู้มาเยือน

นานเท่าไหร่เกาะยาวก็เหมือนเดิม การเปลี่ยนแปลงบนเกาะแห่งๆนี้ค่อยๆเป็นค่อยๆไปจนน่าชื่นใจ

อย่างน้อยสถานที่ต่างๆที่ผมได้ทำความสุขตกหล่นไว้ มันก็ยังคงอยู่

ข้าวหม้อใหญ่กับปูก้ามโตวางหราอยู่บนเรือนไม้สองชั้น

ผมได้กลับมาร่วมวงสนทนากับคนที่คุ้นเคยอีกครั้ง อาหารทะเลอย่างสด กับข้าวแสนอร่อย เพียงแต่วันนี้ไม่มีเธอ

ลมทะเลพัดเอื่อยโหมเข้าใส่ สวนยางเบื้องหน้า นาผืนเล็กน้ำขัง ต้นกล้าข้าวยืนเรียงรายรอวันเติบโต

ภาพอันสวยงามเบื้องหน้า ผมเก็บมันไว้ในความทรงจำ

กล้องบันทึกภาพไว้ได้ แต่เก็บความรู้สึก ณ นาทีนั้นไว้ไม่ได้ น่าเสียดายจริงๆ

ชานบ้านอันเงียบเหงา ผมนั่งเหม่อมองออกไปยังผืนนาเบื้องหน้า ไม่มีเสียงรถ ไม่มีเสียงคนจอแจ

เป็นครั้งแรกที่ได้กลับมาอยู่กับตัวเอง ได้คิดอะไรเสียใหม่ 

อดีตกลับไปแก้ไขไม่ได้ แต่เราสามารถทำให้อนาคตของเราดีขึ้นได้

แม้ว่าผมจะมีความสุขในบรรยากาศอย่างนี้ในวันเก่า แต่หนังสือธรรมมะทำให้คิดขึ้นมาได้ว่า

สิ่งเหล่านั้นมันไม่ได้จีรังยั่งยืนอยู่คู่กับเรา ความสุข ผ่านมาแล้วมันก็ผ่านไปหากว่าเราไม่ได้ตั้งใจเก็บมันไว้ให้ดีๆ

ถึงวันนี้ ผมไม่ได้อยากที่จะกลับไปมีความสุขเหมือนวันเก่า

ผมเพียงแค่อยากให้วันนี้มีความสุข ปล่อยวาง ปล่อยใจ

แล้วผมก็หลับไปพร้อมสายลมที่โบกโชย

อาทิตย์คล้อยต่ำลงพร้อมฝนที่ตั้งเค้าขึ้นอีกครั้ง ผมขี่มอไซค์ไปทั่วเกาะ ตามเก็บความสุขที่หลงลืมทิ้งไว้

ผมเก็บมันได้เต็มกระเป๋าทีเดียว แม้จะเปียกปอนแต่ก็รู้สึกได้ถึงความสุขที่เข้ามาอยู่ในหัวใจอีกครั้ง

อิ่มใจแล้วก็มาอิ่มท้องอีกมื้อกับ ปูนึ่ง น้ำจิ้มแซบๆ ข้าวร้อนๆ มีความสุขดีเหลือเกิน

วันนี้ผมกลับมาอยู่เกาะ ว่ากันว่าใช้ชีวิตที่เกาะก็ต้องทำตัวให้กลมกลืน

เธอเคยสอนให้ผมนุ่งโสร่ง แต่นั่นมันก็นานมาแล้ว และผมก็ไม่ได้ใช้วิชาที่เธอสอนมากเท่าไหร่

จนมาวันนี้นี้มันได้รับการปัดฝุ่น โสร่งถูกผมหยิบขึ้นมานุ่งอีกครั้ง

นอนคนเดียวในห้องที่ไร้เจ้าของ ฟังเสียงเรไร เสียงอึ่ง  และเสียงกรนของเจ้าแมวที่ดูเหมือนจะเห็นใจคนเดียวดายอย่างผม

อากาศเช้าวันถัดมากลับสดชื่นต่างจากเมื่อวาน กาแฟหอมกรุ่น ควันบุหรี่ลอยล่อง

นักข่าวปากไม่ค่อยดียังคงทำหน้าที่อ่านข่าวเหมือนทุกวัน แม้ข่าวจะไม่ค่อยช่วยให้จิตใจสูงส่งขึ้น

แต่ผมก็นั่งปล่อยอารมณ์ไปกับมัน

กล้วยไม้ใต้ร่มชายคาดูจะห่างจากน้ำมาซักระยะ ดูได้จากใบที่เหี่ยวเฉา ได้เวลาคืนชีวิตให้มันอีกครั้ง

เกาะยาวคืนชีวิตให้กับผม ถือซะว่าเป็นการตอบแทน

กินข้าวมือสุดท้ายทิ้งทวน ร่ำลาผู้มีพระคุณแล้วก็กลับพร้อมปูถุงใหญ่เป็นของฝาก

สายลมสาดเข้ามาทางหัวเรือ เพลงซึ้งๆก้องอยู่ในหู

ผมไม่รู้ว่ามันจะมีประโยชน์อะไรที่ผมกลับมาเกาะยาวครานี้

มันอาจจะทำให้ผมจิตตกอีกครั้ง กลับไปคิดหมกมุ่นกับเรื่องเดิมๆอีกครั้ง

แต่ตอนนี้ ณ วินาทีที่ผมนั่งอยู่บนเรื่อที่บ่ายหน้าเข้าสู่อ่าวเล็กๆตรงหน้า ผมกลับรู้สึกว่า

ไม่เสียเที่ยวที่ผมกลับมาเก็บความสุขที่ทิ้งไว้ในคราก่อน

แม้ว่ามันยากเหลือเกินที่จะกลับไปมีคืนวันอย่างเก่า ซึ่งผมก็ไม่ต้องการตรงนั้น

แปลกตรงที่ผมกลับรู้สึกอิ่มกับความสุขที่เคยมีมา ไม่มีความสุขอย่างเก่า ไม่เป็นไร

จะไปสนใจทำไมในเมื่อวันนี้ผมพกความสุขเต็มกระเป๋ามุ่งหน้ากลับบ้านอีกครั้ง

เด็กน้อยสองคนนั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน หน้าตาเหมือนจะดีใจที่เห็นรถเก๋งสีแดงเพลิงเคลื่อนมาจอดตรงชานบ้าน

เกือบเดือนแล้วสินะที่ผมไม่ได้กลับมาเยี่ยมลูกรักสองคนนี้ ไม่มาใช่ว่าไม่คิดถึง

วันนี้ผมกลับมาเยือนอีกครั้ง อ้อมกอดของเด็กน้อย รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ รอยจูบที่แก้มทั้งสองข้าง

ช่างมีความสุขเหลือเกิน

ผมไม่สนใจแล้วหละว่าการมาเยี่ยมของผมจะทำให้ใครต่อใครไม่พอใจ

รู้แค่วันนี้ผมอิ่มใจและมีสุข แค่นั้นก็คงพอ

edit @ 29 Oct 2009 01:27:27 by Clepsydra::