ภาษาพ่อภาษาแม่เราที่ไหน
posted on 25 Nov 2009 11:33 by clepsydra
“คุณอาร่อนๆ” ลูกน้องวิ่งกระหืดกระหอบมาหาหน้าตาตื่น
พี่ๆ หนูถามหน่อยดิว่าคำนี้เค้าอ่านว่าอะไร พร้อมกับชี้ไปบนฝ่ามือโชว์ให้เห็นหมึกสี่น้ำเงินที่เขียนอยู่
Rinse คำนี้มันอ่านว่า รินส์ หรือไรนส์ อะพี่
ไม่รู้อะ ไม่แน่ใจ ทำไมเหรอ?
อ๋อ มีช่างฝรั่งมาเช็คเครื่องซักผ้าที่บ้านหนู เค้าถามว่าตรงไหนเสียหนูก็แค่อยากบอกเค้าว่าปุ่ม rinse ไม่ทำงาน แต่ไม่รู้ว่าคำนี้มันอ่านว่ายังไง พี่ไม่รู้จริงดิ
ไม่รู้ ไม่แน่ใจ
อ้าว แล้วหนูจะบอกเค้ายังไงละ
นี่ แกคุยกะเค้ามาทั้งวันแล้วติดแค่ศัพท์คำเดียวแกจะสื่อสารไม่รู้เรื่องเชียวเหรอ
เออ จริงสินะ เดี๋ยวหนูไปชี้ให้เค้าดูดีกว่า แล้วมันก็วิ่งกลับไป
พระเจ้า อะไรของมันเนี่ย ฝรั่งมันเข้าใจไอ้ที่แกพูดอยู่ทุกวันนี้มันก็เพราะท่าทางบวกกับศัพท์บางคำจากทั้งประโยคที่แกพูดไป ไม่ได้เข้าใจทุกคำ
แล้วถ้า...
ไม่มีภาษามือช่วย แล้วเสียงเป็นอุปสรรค์ล่ะ
สมัยที่ผมเริ่มงานแรกๆผมทำงานเป็น Guest Service Officer ซึ่งมันต้องรับสายแขกตลอดแล้วก็ต้องรับสายที่แขกโทรมาสั่งอาหารที่ห้องด้วย ออฟฟิศที่ทำอยู่มีป้ายห้ามเสียงดังตัวเบ้อเริ่มแปะอยู่ แต่เอาเข้าจริงเสียงยิ่งกว่าตลาดตอนไกล้วายที่มีเสียงแม่ค้าตะโกนโหวกเหวกคุยกันเอง
มีเพื่อนร่วมงานซึ่งเพิ่งมาทำงานวันแรก ซึ่งคงจะยังไม่คุ้นเคยกับการคุยกับชาวต่างชาติผ่านทางโทรศัพท์ แต่แบบว่าไม่อยากเป็นตัวถ่วง อยากช่วยเพื่อนรับสายเพราะว่าในโรงแรมแห่งนี้มันวุ่นวายกว่าตลาดหุ้น
แล้วแขกดวงตกก็โทรมาหาเธอ
S: Sawasdee ka guest services how may I assist you?
G: I wanna order some food please.
S: Certainly sir, what would you like to order?
G: I want one Prom fret fish and a rib eye steak.
S: Pardon me sir?
G: A Promfret fish from Thai Menu and a ribeye steak.
S: Promthep fish and rua bai style?
ว่าแล้วเธอก็เนียนๆทวนออร์เดอร์แขกไปทั้งที่ไม่เข้าใจว่า พรมเทพ ฟิช กับเรือใบสไตล์ มันคืออะไร
ทันใดคนในตลาดหุ้นได้ยินสิ่งที่เธอพูดก็เงียบกริบ
หัวหน้าหันมามอง แล้วก็พูดไปว่า
นี่แก ชั้นจะต้องนั่งรถไปถึงแหลมพรมเทพเพื่อเอาปลาให้แขก แล้วจะต้องเอาเรือใบไปให้มันแดกใช่มั้ย
ก็มันฟังไม่ชัดนี่ หล่อนปฏิเสธเสียงแข็ง
ไม่เข้าใจแล้วทำไมไม่ถาม ให้แขกอ่านรายละเอียดในเมนูให้ฟังก็ได้
งั้นแกไปหาเรือใบมาเสิร์ฟให้มันเองแล้วกันนะ
พูดจบทั้งออฟฟิศก็ฮา แล้ววีรกรรมของเพื่อนคนนี้ก็เป็นที่กล่าวขานตลอดสามปีที่ทำงานด้วยกัน
อาหารที่แขกสั่งวันนั้น จริงๆแล้วคือ ปลาจารเม็ด Promfret (butterfish)
ไม่ใช่ปลาจากแหลมพรมเทพ
ส่วนอาหารที่แปลกประหลาดอีกจานนึงซึ่งเกือบจะทำให้ลำบากทั้งออฟฟิศคือ ริบบายยยยสเตก Rib eye Steak
(จะว่าไปมันก็คล้ายเรือใบเหมือนกันนะ)
ส่วนพี่ใหญ่แห่งออฟฟิศก็โก๊ะไม่แพ้กัน
วันหนึ่ง ผู้จัดการทั่วไปซึ่งเป็นชาวสวีเดนเดินเข้ามาในออฟฟิศอย่างฉุนเฉียว แล้วเค้าก็พูดว่า
ดูยูแฮฟไอที?
เยสเซอร์ ฮาวเมนี่ดูยูว้อนท์ เจ้ถามกลับไป
จัสวัน? ระเบิดกำลังจะลง
ดูยูมีน ยูว้อนไทยไอซ์ที? เจ้ยังไม่สำนึก
แอนี่วัน แอนด์ไอว้อนท์อิทควิก คอซมายปริ้นเทอร์นอทเวิร์ค. แป่ว
สรุปแล้ววันนั้นเค้าถามหา IT ไม่ใช่ Ice Tea เหมือนที่เจ้เข้าใจ
ที่เล่ามานี่ก็เพราะอยากบอกว่า เวลาคุยกับฝรั่ง ไม่เข้าใจอะไรให้ถามให้เคลียร์
ฝรั่งมันไม่ได้กินเนื้อคน เค้าขอความช่วยเหลือเรา เราเป็นคนช่วย ไม่ต้องกลัว
แล้วเวลาพูด ถ้ามันไม่ได้จริงๆก็ไม่ต้องให้ถูกไวยากรณ์ หรือพูดถูกทุกคำ ฝรั่งเค้าเข้าใจ หากว่ามันเป็นเรื่องเรื่องเดียวกันกับที่เค้าพยายามสื่อสาร และ ขอร้อง สำเนียงไม่ต้องเวอร์มากก็ได้ แค่ฟังเราพูดอังกฤษเค้าก็ปวดหัวจะแย่แล้ว
ฝึกๆไว้นะ จะได้ไม่ต้องวิ่งมาถามเพราะคำๆเดียว มันเหนื่อยเปล่าๆ
edit @ 25 Nov 2009 11:48:56 by Clepsydra::